Maandag zaten de twee weken vakantie er voor de kids op en moesten ze weer naar school. Maandag was ook de dag dat er les mogelijk was in het nieuwe gebouw van Blessed Camp. Ik ging voor het eerst de kinderen zien, dus op vele manieren was het een dag van nieuw begin. En dat was te merken! Bij binnenkomst in het oude schooltje veel handjes om te schudden of te high-fiven en vaak de vrolijke vraag: “How are yóu?”. Persoonlijk vind ik die vraag leuker dan “What’s your name?”, het vervolg daarvan is vaak dat ik dezelfde vraag terug stel, een voor mij onuitspreekbare naam hoor en ik een jaaa-dat-ga-ik-dus-nooit-onthouden-“okee!” laat horen. Ik ga wel mijn best doen hoor, maar het zijn er ongeveer vijftig! Kinderen dan, lettergrepen toch wel ietsjes minder.

Door de verhuizing naar het nieuwe gebouw was er niet heel veel structuur te vinden dus er was uitgebreid tijd om kennis te maken die ochtend. Ondanks dat je écht niet de eerste vrijwilliger bent, moet je gezicht van dichtbij worden bestudeerd, je blanke huid worden gevoeld en er aan moedervlekken worden gepeuterd. Handpalmen doen het ook goed. En uiteraard het haar! Ik hoefde geen Swahili-expert te zijn om te weten dat de geur van mijn gel niet echt in de smaak viel. De gezichten die getrokken werden, maakten iedere taal overbodig.

’s Middags was het dan zover. De schoolbankjes waren overgebracht naar het nieuwe gebouw, dus er kon in één grote rij vertrokken worden naar de nieuwe klaslokalen. Het oude gebouw had maar één ruimte. Het nieuwe gebouw heeft drie lokalen, wat precies met het aantal klassen uit zou komen als er niet één lokaal tijdelijk bezet was door de vrouwen die bezig zijn met hun handwerkworkshop. Voorlopig maar beter ook aangezien er op dit moment maar één leraar en één assistent aanwezig zijn. De eerste twee groepen zitten bij elkaar en de oudsten hebben een eigen lokaal.

Het onderwijs gaat hier een tikkeltje anders dan wij gewend zijn. De kinderen moeten de leraar of degene die daarna de beurt heeft veel nazeggen en er wordt veel herhaald. Voordat de rekenles begint, gaan de kinderen naar buiten om stokjes of steentjes te verzamelen waarmee ze kunnen leren tellen. Op dit moment staan er alleen nog maar bankjes die de kinderen gebruiken als stoel of tafel (en door een enkeling als bed in de pauze).

Dinsdag hebben we een groot gedeelte van de schooldag bij de hoogste klas gezeten. Als de leraar in de klas was heerste er rust en gezag. Maar zodra de leraar naar het andere lokaal was en de les overgenomen werd door drie van die Mzungu’s waar voorheen vooral mee gespeeld werd, veranderde die sfeer een beetje (goh). We hadden het idee dat er iets teveel punten van potloden afbraken en er iets teveel wc’s bezocht werden (voornamelijk omdat je bij deze toiletten kan doortrekken). Alle regeltjes van de basisschool sloegen ineens wel ergens op. Dat eeuwige “in een rij staan” en het hoopvol staren naar de deur totdat je klasgenoot terugkeerde in de klas: er mocht er maar één tegelijk naar de wc en dat pakje Wicky van de pauze.. Door het achterste bankje bijdehante jongetjes weet ik eindelijk waarom ik, de rust zelve, altijd naast de ongeconcentreerde klier moest zitten (ff denken, lezen die dit.. vast niet). Dus in ieder geval als wij les aan het geven zijn, moeten we wat methodes bedenken om de klas rustiger te houden (hopelijk eigen tafeltjes, in wat kleinere groepjes en iets te doen verzinnen als ze klaar zijn met de opdrachten). Maar ondanks de “ontwikkelende” manier, werd het werk wél gedaan! Als ze hier krulletjes zouden willen, hadden we die vandaag veel uitgedeeld. Maar ze staan sceptisch te kijken en gaan niet op hun plek zitten voordat het onbekende krulletje vervangen is door een welverdiend vinkje!