Laat ik mijn handen maar weer eens gebruiken voor iets wat ze gewend zijn, typen! Deze Hollandse slappe handjes konden sommige Keniaanse verrichtingen niet aan vorige week. Zo kon ik een gevoel van vermoeidheid constateren tijdens het wassen van mijn kleren en het snijden van een aantal mango’s. Wat een watje tussen de sterke Afrikaanse vrouwen! Maargoed, typen dus.

In vorige blogs heb ik al verteld dat het aanpassen aan de Keniaanse cultuur prima verloopt. Al hebben mijn handen af en toe een rustpauze nodig en ontdekte ik vorige week zowaar een verdwaalde Nederlandse gedachte. Niet voor de eerste keer werd ik om vijf uur ’s ochtends wakker door het geluid van een nabij gelegen moskee en maakte ik me druk over het toegestane aantal hertz (“Soo, dit mag dus echt niet!”). De lezers die mij wat beter kennen, weten dat ik niet zoveel heb met het land waar men een boete krijgt als je vriendelijk claxonneert naar een bekende, dus ik heb deze pietluttige gedachte snel verbannen.

Niet alleen in het aantal kilometers is er veel afstand tussen Kenia en Nederland. Eventjes mijn visie spuien hoor! In Nederland moet alles steeds efficiënter, nieuwer, maximaler (als dat nog geen woord was dan is dat er nu eentje). Met verbijstering kan ik kijken naar hoe TelSell het omgaan met een ordinaire portemonnee tot een kwelling kan maken. Nee joh, je moet de waterdichte WonderWallet (ofzo) hebben want voortaan als je portemonnee in het water valt tijdens een strandwandeling blijft je briefgeld droog! Ik kan mij soms verbazen over de onzichtbare regeltjes die aan voorwerpen kleven. Bepaalde lepels mogen alleen in aanraking komen met bepaalde gerechten want dat “hoort”. Naar mijn idee hebben wij de lúxe om alles wat moeilijker te maken dan het in werkelijkheid is. Misschien schiet Nederland hier een beetje in door.

Kenia lijkt misschien door te schieten in het simpeler maken. Een slot op de deur? Spijker in de muur, 90 graden krom slaan, draai het uiteinde voor de deur, alsjeblieft! Heel veel gaten in de weg? Nou, gewoon omheen rijden! Vuilnis? Verbranden geblazen.

Het verschil is dat men hier wel móet. Vaak kan het niet anders of is er geen geld (over) om het anders te doen. Er is hier geen overvloed. Waar ik nu voor eventjes woon wordt zuinig gedaan, alles wordt opgemaakt en voorwerpen worden hergebruikt of gebruikt totdat het kapot is en langer. Van deze mensen leer ik lessen die ik zeker mee ga nemen de rest van mijn leven en die ik hoop over te brengen zodat meer mensen de rijkdom en overvloed in Nederland gaan beseffen.

Af en toe best lastig om hier als blanke, iemand die het rijke Westen representeert, rond te lopen. Voor de lokale bevolking betekent een ticket hierheen een volle portemonnee, voor mij betekent het juist een lege WonderWallet. Het is al een paar keer voorgekomen dat ik buiten in het zonnetje zat (werkend aan mijn blankheid, de ironie) en er iemand bij me kwam zitten om een praatje te maken en het gesprek uiteindelijk bracht op toekomstdilemma’s of (geld)problemen. Nu krijg ik in Nederland ook weleens complete levensverhalen, dagindelingen of ziektegeschiedenissen te horen van vreemden in bus of trein, maar dit voelt toch anders.

Wat nog vervelender voelde, was de vraag om een pak rijst. We liepen in Ukunda van een straatje met veel souvenirwinkels naar een grote supermarkt. Een man met drie houten beeldjes vroeg of wij die wilden kopen of anders wilden ruilen voor een pak rijst die we konden kopen in de supermarkt. Wat nu? Tuurlijk, willen we dat de kinderen van die man vanavond kunnen eten. Maar de andere mannen die erbij staan dan? En op de lange termijn, moeten we ze “leren” dat het goederen vragen aan blanke bezoekers werkt? Hoe bedoel je lange termijn, die kindjes vanavond dan? Is dat wel waar? Shit, ik moet hier eerst pinnen! Niet met die mannen erbij hoor, ik moet ook denken aan mijn veiligheid. Sta ik nou omgerekend voor tientallen euro’s te pinnen en kan er niet eens een pak rijst vanaf?

Hè, getver San! Wat moet deze nare smaak zo in mijn vrije tijd?! Tja, deze verschillen en dilemma’s zijn er nu eenmaal. Of je er nu met je neus bovenop staat of niet. Ik weet helaas ook niet precies hoe ik ermee om moet gaan en hoe het op te lossen valt. Wat ik in ieder geval hoop is dat je het verschil in rijkdom (niet alleen in geld, maar ook in mogelijkheden) echt beseft en hopelijk inspireert dat je om op je eigen manier verschil te maken.