Wat is de tijd, ondanks het relaxte tempo, toch snel gegaan! Vandaag was het alweer mijn laatste dagje op school! In de afgelopen week zijn de stoelen en tafels voor “mijn” klasje (KG 3) in elkaar gezet en geverfd. De kids zitten nu met z’n tweeën aan een tafel op een jawel, hele eigen stoel! Wat een vooruitgang ten op zichte van de lage bankjes, die steeds versleept moesten worden en die niet prettig in gebruik waren waardoor sommigen liever op de grond dweilend de opdrachten maakten.

Ik was aangenaam verrast over het effect van het meubilair op de structuur van de les. Iedereen heeft een vaste plek, waar men zonder omwegen naar terug kan keren als de opdracht is nagekeken. Dit staat in schril contrast met het circus dat uitbrak in het tijdperk van de bankjes, waar de kinderen die al klaar waren “los liepen” en de boel op stelten zetten. Uiteindelijk zat ik met de voetbal onder mijn voeten, de schriften, potloden en de bel (heel belangrijk!) op mijn schoot en met de puntenslijpers in mijn hand na te kijken omdat anders alles van het bureau werd gekaapt en (om een lerares te quoten) “horizontaal door het klaslokaal ging” (..arm mens). Ik snap het ook wel hoor, een nieuwe school, een eigen lokaal, de leraar die les aan het geven is in een ander lokaal, minstens één zo’n blanke die maar niet snapt dat je een gummetje nodig hebt als je dat in je eigen taal vraagt. Maargoed, geef mij het meubilair maar! Er brak overigens wel even paniek uit omdat een aantal stoelen er ietsjes anders uitzagen dan de rest en die waren natuurlijk erg in trek. Maar nadat ik alle schilderstape had verwijderd (ja, het duurde ook even voordat ik inzag dat dit het “probleem” veroorzaakte), heerste er weer gelijkheid en broederschap.

( Mocht iemand zich geroepen voelen, er is nog geld nodig voor de meubeltjes. We missen nog 500 euro om het volledige bedrag voor alle meubeltjes rond te krijgen. Omgerekend is dit 30 euro per kind. Dus als iemands portemonnee te zwaar is of iemand precies een mooi rond bedrag op zijn/haar rekening heeft staan als er 30 euro wordt overgemaakt (je weet het niet!), giften kunnen naar Doingoood Foundation, Rabobank 1421 16 300, o.v.v. schoolmeubel Blessed Camp/ Sanne. Onze dank is groot!)

Verder wordt het contact met de kinderen steeds leuker naarmate je langer op school rondloopt. Lachen natuurlijk als de mzungu je naam (en in de bijdehante gevalletjes ook de achternaam) kent. Ik moet mijn gezicht enorm in de plooi houden als dat ene ventje expres mank terugloopt naar zijn stoel of dat andere jongetje mijn “no!” nadoet (okee, ik deed zijn zoveelste “Please, teacher, may I go to the toilet?” na, dus daar vroeg ik om). Laatst sprak ik ouders die vertelde dat hun dochter niet langer luistert naar de naam die ze haar gegeven hebben, maar alleen nog maar naar Sanne! Gister was ook een bijzonder dagje. Er was een meisje van 3 dat steeds wegdook als er een blanke in het vizier kwam. Ze durfde nooit alleen langs ons te lopen maar moest altijd met een grote boog om ons heen en een hand van een medeleerling of de leraar vasthouden. Na vele pogingen brak het ijs begin deze week. Een zwaaitje. Aan niemand vastklampen als ik langsliep. Een voorzichtig lachje. Gister was er ineens niets meer aan de hand en was ze niet bij me weg te slaan! Mevrouw pakte mijn hand, wilde opgetild worden, liep te zingen en wilde op de foto. En dat allemaal met een lach!

Het gaat allemaal niet zo gestructureerd en snel als bij ons thuis, maar wat een verschil maakt dit schooltje voor deze kinderen! Voor veel kinderen is dit het enige onderwijs waar ze toegang tot hebben (vanwege het stigma van lepra worden ze niet toegelaten tot andere scholen). Ze leren hier LEZEN en SCHRIJVEN. Voor ons is dat normaal of zelfs verplicht. Maar sta er even bij stil wat een verschil het kunnen lezen en schrijven in een mensenleven eigenlijk maakt. Wat een vrijheid, kansen en mogelijkheden voor deze kinderen!

Dit besef kreeg ik pas toen ik ‘s middags vanaf de huisjes van de lepraslachtoffers zelf kwam en liep tussen de huisjes van wat generaties later. Op dat moment kwam er een hele stoet kinderen in bekende schooluniformpjes aanzetten. Ik had ze alleen nog maar op het terrein van de school gezien, maar nu zag ik ze thuis. Wat ben ik blij dat deze kinderen de mogelijkheid hebben om naar school te gaan en om nu al te werken aan hun kansen in de toekomst! Wat mooi om te zien dat mensen, teacher Leonard, de mensen van Action Ministry en Doingoood echt om deze gemeenschap geven!