Hallo mensen!

Het heeft even geduurd maar hier is dan mijn eerste blog vanuit Kenia! De vluchten zijn goed verlopen (mede doordat twee schreeuwende, druk gebarende Italiaanse medepassagiers gelukkig niet toegelaten werden tot het vliegtuig). De tweede vlucht was wel wat vertraagd omdat er iets mis was met de techniek (het geluidje van “fasten your seatbelts” blééf maar achter elkaar af gaan, haha) maar uiteindelijk ben ik maandagochtend vroeg geland in Mombasa! Tijdens het dalen en door de zonsopgang kon ik het Afrikaanse landschap steeds beter zien: groene heuvels, mooie bomen en zandwegen. Zodra je het vliegtuig uitstapt, kun je het klimaat ook vóelen: niet zozeer een muur van hitte maar een gordijn van klamheid waarin je vanaf dat moment loopt. In iedere willekeurige vochtige vlindertuin keer ik direct om, maar aangezien het hier deze hele maand nog regenseizoen is, zal ik eraan moeten wennen ;D

De lokale Doingoood-coördinator Peter heeft me opgehaald van het vliegveld (“Heb je het warm?! Ik heb mijn winterjas aan!”). De eerste twee dagen verbleef ik bij zijn gezin thuis om wat bij te komen van de reis en wat te wennen aan het Afrikaanse leven. Op weg naar zijn huis was het landschap wat ik door het vliegtuigraam zag, even ver te zoeken. Geen landelijk plaatje maar een Afrikaanse stad! Druk verkeer op niet altijd even gladde wegen, overal mensen langs de straat, geïmproviseerde winkeltjes in bijvoorbeeld containers, vrouwen met een kind op hun rug én bagage op hun hoofd. Dit waren genoeg indrukken voor de eerste dag, heb vooral veel rust gepakt en veel geslapen.

Ondanks dat ik onder een klamboe heb geslapen, kon ik ’s ochtends toch muggenbulten constateren. En naarmate de dag vordert, vind ik er steeds meer haha. Een goeie reminder om de wekelijkse malariapil in te nemen, dat wel! Na het ontbijt (brood met boter en thee met melk) ben ik met Peter’s broertje naar Mombasa vertrokken voor een rondleiding. Het openbaar vervoer zelf was al een hele belevenis. Het makkelijkst is om met een matatu te reizen, een busje waar ongeveer 12 mensen in passen. Ze rijden langs de hoofdwegen en een mannetje dat uit het busje hangt, roept de bestemming/richting. Als je in de buurt komt van de bestemming, klop je tegen het dak/zijkant van het busje zodat de chauffeur weet dat je uit wilt stappen. De busjes worden gehuurd en moeten aan het eind van de dag betaald worden. Willen de huurders van het busje de huur en benzine betalen én winst maken moeten zij heel wat klanten per dag vervoeren dus je kunt raden wat voor effect dat heeft op de rijstijl. Dit gecombineerd met het constant in- en uitstappen van mensen en de keiharde muziek maakt het reizen per matatu een chaotische maar leuke vervoersoptie.

Als blanke val je aardig op in de stad. Ik word veel aangekeken en er wordt geregeld “Hello!”, “Jambo!”(hallo) of “Mzungu!” (blanke) naar je geroepen. Alsof ik me nog niet blank genoeg voel met zichtbare muggenbulten, steeds de verkeerde kant op kijkend met oversteken en met het altijd aanwezige flesje water om het vochtgehalte een beetje te compenseren ;p Het was ook de bedoeling om die dag internet en beltegoed aan te schaffen maar veel winkels waren niet open vanwege een nationale feestdag dus dat moest nog even uitgesteld worden (vandaar de lange stilte).

Dit is eigenlijk wat ik gisteren allemaal getypt heb en heb er vandaag een heeeele lange dag opzitten dus dat horen jullie de volgende keer weer ;) Heb nu een geleende internetstick en hoop dat ik morgen eigen internet heb!

Tot snel!!

Love,

Sanne

P.S. Het nummer van mijn Afrikaanse simkaart is 0716 247 007 (007 inderdaad) dus met de landcode ervoor wordt dat + 254 716 247 007. Te lang nummer? Hier reageren mag natuurlijk altijd, vind ik leuk!